خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاد کن جان من، که غمگین استرحم کن بر دلم، که مسکین است
۲
روز اول که دیدمش گفتم:آنکه روزم سیه کند این است
۳
روی بنمای، تا نظاره کنمکآرزوی من از جهان این است
۴
دل بیچاره را به وصل دمیشادمان کن، که بی‌تو غمگین است
صفحهٔ ۱ از ۳