خلوتی با هاتف اصفهانی
غزل شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان و دلم از عشقت ناشاد و حزین باداغمناک چو می‌خواهی ما را تو ، چنین بادا
۲
بر کشور جان شاهی ز اندوه دل آگاهیشادش چو نمی‌خواهی غمگین‌تر ازین بادا
۳
هر سرو که افرازد قد پیش تو و نازدچون سایه‌ات افتاده بر روی زمین بادا
۴
با مدعی از یاری گاهی نظری داریلطف تو به او باری چون هست همین بادا
صفحهٔ ۱ از ۲