خلوتی با هاتف اصفهانی
غزل شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شیشه، دل نه از ستم آسمان پر استمینای ما تهی است دل ما از آن پر است
۲
ای عندلیب باغ محبت گل وفاکم جو ز گلبنی که بر آن آشیان پر است
۳
خالی است گر خم فلک از بادهٔ نشاطغم نیست چون ز می خم پیر مغان پر است
۴
سرو تو را به تربیت من چه احتیاجنخل رطب فشان تو را باغبان پر است
صفحهٔ ۱ از ۲