خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟
۲
خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوزکآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟
۳
درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشداندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت
۴
راه دل عشّاق زد آن چشم خماریپیداست از این شیوه که مست است شرابت
صفحهٔ ۱ از ۳