خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ز دل‌رفته که دی سوختی از ناز مرادارم اندیشه که عاشق نکنی باز مرا
۲
کرده‌ام خوی به هجران چه کنم باز اگرعشق طغیان کند و دارد از آن ناز مرا
۳
باطل سحر مگر ورد زبانم گرددکه نگه دارد از آن چشم فسون‌ساز مرا
۴
چشم از آن غمزه اگر دوش نمی‌بستم زودکار می‌ساخت به یک عشوهٔ ممتاز مرا
صفحهٔ ۱ از ۳