خلوتی با شیخ بهایی
غزل شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگشود مرا ز یاریت کاردست از دلم ای رفیق! بردار
۲
گرد رخ من، ز خاک آن کوستناشسته مرا به خاک بسپار
۳
رندیست ره سلامت ای دل!من کرده‌ام استخاره، صد بار
۴
سجادهٔ زهد من، که آمدخالی از عیب و عاری از عار
صفحهٔ ۱ از ۳