خلوتی با شیخ بهایی
غزل شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مقصود و مراد کون دیدیممیدان هوس، به پی دویدیم
۲
هر پایه کزان بلندتر بوداز بخشش حق، بدان رسیدیم
۳
چون بوقلمون، به صد طریقتبر اوج هوای دل، تپیدیم
۴
رخ بر رخ دلبران نهادیملحن خوش مطربان شنیدیم
صفحهٔ ۱ از ۴