خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرافغان که دهر، خزان کرد نوبهار مرا
۲
کشیدسرمه به چشم و فشاند طره به روبدین بهانه سیه کرد روزگار مرا
۳
فرشته بندگیش را به اختیار کندپری رخی که ز کف برده اختیار مرا
۴
ربود هوش مرا چشم او به سرمستیکه چشم بد نرسد مست هوشیار مرا
صفحهٔ ۱ از ۳