خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۴۰ - در صفت باران موسمی هند
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کرد چو ره در سرطان آفتابچشمهٔ خورشید فرو شد به آب
۲
ابر سراپرده به بالا کشیدسبزه صف خویش به صحرا کشید
۳
آب فرو ریخت به کار زمینزد همه بنشست غبار زمین
۴
سیل، عنان بس که به تندی گذاشتباد به زنجیر نگاهش نداشت
صفحهٔ ۱ از ۱۳