خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای باد بی‌آرام ما با گل بگو پیغام ماکای گل گریز اندر شکر چون گشتی از گلشن جدا
۲
ای گل ز اصل شکری تو با شکر لایق‌تریشکر خوش و گل هم خوش و از هر دو شیرین‌تر وفا
۳
رخ بر رخ شکر بنه لذت بگیر و بو بدهدر دولت شکر بجه از تلخی جور فنا
۴
اکنون که گشتی گلشکر قوت دلی نور نظراز گل برآ بر دل گذر، آن از کجا این از کجا؟
صفحهٔ ۱ از ۴