خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۲۹ - انتحار تدریجی
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیستبه زندگانی من فرصت جوانی نیست
۲
من از دو روزهٔ هستی به جان شدم بیزارخدای شکر که این عمر جاودانی نیست
۳
همه به گریهٔ ابر سیه گشودم چشمدر این افق که فروغی ز شادمانی نیست
۴
به غصه بلکه به تدریج انتحار کنمدریغ و درد که این انتحار آنی نیست
صفحهٔ ۱ از ۲