خلوتی با عطار
بخش ۴ - الحکایه و التمثیل
بخش چهاردهم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شنودم من که جایی بی دلی بودنه از دل هم چو ما بی حاصلی بود
۲
زدندش کودکان سنگی ز هر راهتگرگی نیز پیدا گشت ناگاه
۳
بسوی آسمان برداشت سر راکه چون بردی دل این بی خبر را
۴
تگرگ و سنگ کردی بر تنم بارشدی تو نیز با این کودکان یار
صفحهٔ ۱ از ۱۰