خلوتی با عطار
بخش ۲ - الحکایه و التمثیل
بخش بیست و دوم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگر می‌رفت آن دیوانه دل شادفتادش چشم بر بقال استاد
۲
بدو گفتا که ای مرد نکو نامشکرداری سپید و مغز بادام
۳
چنین گفتا که دارم هر دو بسیارولیکن تا پدید آید خریدار
۴
بدو دیوانه گفت آخر کجاییچرا آن هر دو خوش را خوش نخایی
صفحهٔ ۱ از ۶