خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱
باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی ز جهان رنج و ستم باید دیدتا چند خیال بیش و کم باید دید
۲
حقا که به هیچ مینیرزد همه کوناز هیچ چرا این همه غم باید دید
صفحهٔ ۱ از ۱