خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۲
باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر هر دو جهان فی المثل انگشتری استوان کرده در انگشت یکی لشکری است
۲
گر رحم نیایدت بر آنکس همه روزمیدان تو که آن علامت کافری است
صفحهٔ ۱ از ۱