خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۷
باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند ز مرگِ خویش غمناک شویآن بِه که ز اندیشهٔ خود پاک شوی
۲
یک قطرهٔ آب بودهای اوّلِ کارتا آخرِ کار، یک کفِ خاک شوی
صفحهٔ ۱ از ۱