خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲۲
باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس داغ که چرخ بر دلِ ریش کشیدبس جان که به رای سوختن بیش کشید
۲
بس شخصِ شریف و سینهٔ بی غصّهکاین خاکِ نهنگ در دمِ خویش کشید
صفحهٔ ۱ از ۱