خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲۶
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر لحظه می یی به جان سرمست دهدتا جان، دل خود به وصل پیوست دهد
۲
این طرفه که یک قطرهٔ آب آمده استتا دریائی پرگهرش دست دهد
صفحهٔ ۱ از ۱