خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۲
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بادیه ای که عقل را راهی نیستگر کوه درو،سیر کند کاهی نیست
۲
گر هیچ رونده ای طلب خواهی کردشایستهٔ این بادیه جز آهی نیست
صفحهٔ ۱ از ۱