خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۴
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر در همه عمر در سفر خواهی بودهمچون فلکی زیر و زبر خواهی بود
۲
هر چند سلوک بیشتر خواهی کردهر لحظه ز پس ماندهتر خواهی بود
صفحهٔ ۱ از ۱