خلوتی با عطار
شمارهٔ ۷
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکندهجانِ همه عاشقان به غم افکنده
۲
هرجا که درین پرده وجودی مییافتیک پرتو رویت به عدم افکنده
صفحهٔ ۱ از ۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق