خلوتی با عطار
شمارهٔ ۴
باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتی که «تو را چو خاک گردانم پستتا نیز به زلفِ دلکشم ناری دست»
۲
خاکم مکن ای نگار! بادم گردانتا گِردِ سرِ زلفِ تو گَردم پیوست
صفحهٔ ۱ از ۱
باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق