خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۷
باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهری که ز تو در دل من بنهفته استبا تو به زبان اگر نگویم گفته است
۲
وقت است که طاق و جفت گویم با تودر طاق دو ابروی تو چشمت جفت است
صفحهٔ ۱ از ۱