خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وصف تو چه میکنم نگارا آن وصف بود ثنا خدا را
۲
از باده کیست نرگست مست رویت زکه دارد این صفا را
۳
شمشاد ترا که داد رفتار کز پای فکند سروها را
۴
از لطف که شد تن تو چون گل وزقهر که شد دلت چو خارا
صفحهٔ ۱ از ۳