خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر خرند زعشاق جان سوخته را روان بدوست برم این روان سوخته را
۲
کشد چو شعله زحرف فراق دوست نفسکشم بکام خموشی زبان سوخته را
۳
زآتش دل من حرف در دهن سوزد کسی چگونه بفهمد بیان سوخته را
۴
خبر ببر ببر دلبر ای صبا و بگوی سزد که رحم کنی عاشقان سوخته را
صفحهٔ ۱ از ۳