خلوتی با رضی‌الدین آرتیمانی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در خاطر آنشوخ مگر ناله اثر داشتکامشب دلم از نالهٔ خود شوق دگر داشت
۲
خوش بود سرائیدن بلبل به چمن لیکخود بر سر دیوار غم آهنگ دگر داشت
۳
هرگز نه من از کس، نه کس از من نشدی شاددر خلقت من چرخ، رضی تا چه نظر داشت
صفحهٔ ۱ از ۱