خلوتی با رضی‌الدین آرتیمانی
غزل شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگر شور عشقت ز طغیان نشیندکه بحر سر شکم ز طوفان نشیند
۲
مگر بر کنار است زان روی زلفشکه پیوسته چون من پریشان نشیند
۳
عجب بادهٔ خوشگواریست عشقتکه در خوان گبر و مسلمان نشیند
۴
نشسته است ذوق لبت در مذاقمچو گنجی که در کنج ویران نشیند
صفحهٔ ۱ از ۳