خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صدشکر گو‌یم هر زمان هم چنگ را هم جام راکاین هر دو بردند از میان هم ننگ را هم نام را
۲
دلتنگم از فرزانگی دارم سر دیوانگیکز خود دهم بیگانگی هم خاص را هم عام را
۳
خواهم جنونی صف شکن آشوب جان مرد و زنآرد به شورش تن به تن هم پخته را هم خام را
۴
چون مرغ پرد از قفس دیگر نیندیشد ز کسبیند مدام از پیش و پس هم دانه را هم دام را
صفحهٔ ۱ از ۲