خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیران کند جمال تو ماه دو هفته راخجلت دهد رخ تو گل نو شکفته را
۲
دارم چو ماه یکشبه آغوش از آن تهیتا در بغل کشم چو تو ماهی دو هفته را
۳
باید کنون گریست که دل پاک شد ز غیررسمی نکوست آب زدن راه رفته را
۴
بینم به خواب روی تو آری به غیر آبناید به خواب تشنهٔ ناکام خفته را
صفحهٔ ۱ از ۳