خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل هرجایی من آفت جانست و تنستآتش عمر خود و برق تن و جان منست
۲
از سر زلف بتانش نتوان کردن فرقدر تن تیره‌اش از بس که شکنج و شکنست
۳
حاصل وقتم از آن نیست به جز رنج و بلانه دلست این به حقیقت که بلا و فتنست
۴
دیده آ‌زادی خود را به گرفتاری خویشزین سبب عشق نکویانش شعارست و فنست
صفحهٔ ۱ از ۸