خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر از خوردن می لعل لبت رنگینستبی‌سبب چیست که می تلخ و لبت شیرینست
۲
حور در سایهٔ طوبی اگرش جاست چراطوبی قد تو در سایهٔ حورالعینست
۳
چهرهٔ من نه سپهرست چرا همچو سپهرهرشب از اشک روان جلوه‌گه پروینست
۴
دیده تا دید ترا گفت زهی سرو بلندراستی کور به آن دیده که کوته‌بینست
صفحهٔ ۱ از ۳