خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مست و بیخود سروناز من به صحرا می‌رودبا چنین مستی نگه کن تا چه زیبا می‌رود
۲
گاه می‌افتد ز مستی، گاه می‌خیزد ز جاتا دگر زین رفتنش، یارب! چه بر ما می‌رود
۳
گه تکبر می‌فروشد، گه تواضع می‌کندگاه شرم‌آلوده، گاهی بی‌محابا می‌رود
۴
او به صحرا می‌رود وز رشک خاک راه اودر دو چشم ما ز اشک شور دریا می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳