خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جرم عشق تو گر می‌زنند بر دارمگمان مبر که ز عشق تو دست بردارم
۲
مگو که جان مرا با تو آشنایی نیستکه با وجود تو از هر که هست بیزارم
۳
از آن سبب که زبان راز دل نمی‌داندحدیث عشق ترا بر زبان نمی‌آرم
۴
مرا دلیل بس این در گشاد و بست جهانکه رخ گشودی و بستی زبان گفتارم
صفحهٔ ۱ از ۲