خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به رنگ و بوی جهانی نه بلکه بهتر از آنیبه حکم آنکه جهان پیر گشته و تو جوانی
۲
ستاره‌ای نه مهی نه فرشته‌ای نه گلی نهکه هرچه گویمت آنی چو بنگرم به از آنی
۳
که گفت راحت روحی نه راحتی که بلاییکه گفت جوشن جانی نه جوشنی که سنانی
۴
ز خط و خال تو بردم گمان که آهوی چینیچو پنجه با تو زدم دیدمت که شیر ژیانی
صفحهٔ ۱ از ۵