خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارم نگار سنگ‌دل سیم‌سینه‌ایکز فرط مِهر او به دلم نیست کینه‌ای
۲
او همچو کعبه ساکن و خلقی به سان حاجاحرام بسته سوی وی از هر مدینه‌ای
۳
چون زلف عنبرین که بود زیب گردنشدر شهر کس نشان ندهد عنبرینه‌ای
۴
ران پلنگ طعمهٔ من بود و همچو مرغاز ضعف عشق قانعم اکنون به چینه‌ای
صفحهٔ ۱ از ۱