خلوتی با قاآنی
مثنوی شمارهٔ ۱
قاآنی
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
الا ای نیوشندهٔ هوشیاریکی نغز گفت آرمت گوش دار
۲
به گیتی بسی رفت گفت و شنیدکه تا آفرینش چه‌سان شد پدید
۳
به اندازهٔ وهم خود هر کسیسخن‌های بیهوده رانَد بسی
۴
چو مرد از خرد ره نداند برونخرد را شمارد همی رهنمون
صفحهٔ ۱ از ۱۷