خلوتی با خیام
رباعی ۱۴۳
دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمرت تا کی به خودپرستی گذردیا در پیِ نیستی و هستی گذرد
۲
می خور که چُنین عمر که غم در پی اوستآن بِهْ که به خواب یا به مستی گذرد
صفحهٔ ۱ از ۱
دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]