خلوتی با باباافضل کاشانی
غزل شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در مقامی که رسد زو به دل و جان آسیبنبود جان خردمند ز رفتن به نهیب
۲
ناشکیبا مشو ار باز گذارد جانتخانه ای را که ز ویران شدنش نیست شکیب
۳
تن یکی خانهٔ ویرانی و بی سامانی ستنتوان داشت در او جان و روان را به فریب
۴
گرچه پیوستهٔ جان است تن تیره، ولیکشاخ را نیست خبر هیچ ز بویایی سیب
صفحهٔ ۱ از ۲