خلوتی با باباافضل کاشانی
غزل شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرگشته وار بر تو گمان خطا برمبی آنکه هیچ راه به چون و چرا برم
۲
از جان و از تنم نتوانم به شرح گفتکاندر رهت، ز هر دو، چه مایه بلا برم
۳
من رخت بینوایی تن بر کجا نهم؟من جان زینهاری خود را کجا برم؟
۴
دانم که در دلی و جدا نیست دل ز تولیکن به دل چگونه، بگو، ره فرا برم؟
صفحهٔ ۱ از ۳