خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۶۴ - ابر و باد
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بود مر ابر را اندر کمین بادبرد مر ابر را زین سرزمین باد
۲
چو ابر آید نباریده به صحراوز بادی، که دیدست این‌چنین باد
۳
نگرید ابر ازین پس زانکه هر روزگشاید ابر را چین از جبین باد
۴
چو ابر اندر هوا بشتافت، دانیمکه باشد در قفای او یقین باد
صفحهٔ ۱ از ۲