خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نکاهدم بار، فزایدم دردنخواهدم یار، چه بایدم کرد
۲
غبار راهی، شدم که گاهیزکوی دلدار برآیدم گرد
۳
به هرکجا بخت کشاندم رختسپهر دوّار نمایدم طرد
۴
فلک چو بازی به گرم تازیفشاردم خوار ربایدم سرد
صفحهٔ ۱ از ۳