خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدامی‌خلد در دیدهٔ من هر نفس خاری جدا
۲
از متاع عاریت بر خود دکانی چیده‌اموام خود خواهد ز من هر دم طلبکاری جدا
۳
چون گنهکاری که هر ساعت ازو عضوی برندچرخ سنگینِ دل ز من هر دم کند یاری جدا
۴
نیست ممکن جان پر افسوس من خالی شودگر شود هر موی من آه شرر باری جدا
صفحهٔ ۱ از ۳