خلوتی با صائب
شمارهٔ ۳۹ - در مدح نواب ظفرخان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بحر طبعم در سخن چون گوهر افشانی کنددر صدف گوهر ز خجلت چهره مرجانی کند
۲
خضر کلکم چون ز ظلمات دوات آید برونصفحه از فیض قدومش سنبلستانی کند
۳
غنچه های معنی بکرم تبسم چون کنندحد گل باشد که آنجا خنده پنهانی کند
۴
روی در صحرا نهد چون محمل لیلی قفسبلبل مستی چو آهنگ غزل خوانی کند
صفحهٔ ۱ از ۹