خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز آرزوی آن بت چین می‌کند مرامعلوم شد که فتنه کمین می‌کند مرا
۲
می‌خواندم گدای خود و گویی آن زمانملک دو کون زیر نگین می‌کند مرا
۳
از من مپرس کز چه دل دوست شد به باددر وی ببین که بی دل و دین می‌کند مرا
۴
نه من به اختیار چنین مست و بی‌خودمچیزی‌ست در دلم که چنین می‌کند مرا
صفحهٔ ۱ از ۲