خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم بسینه سوزان مشوش افتادستدل از کجا؟ که درین خانه آتش افتادست
۲
خوشیم با غم عشقت، که وقت او خوش باد!چه خوش غمیست! که ما را باو خوش افتادست
۳
صفای باده و رخسار ساده هوشم بردشراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست
۴
بخط و خال رخ آراستی و حیرانمکه این صحیفه بغایت منقش افتادست
صفحهٔ ۱ از ۲