خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شیرین دهنا، این همه شیرین نتوان بودشیری که تو خوردی مگر از ریشه جان بود؟
۲
این حسن چه حسنست که از پرده عیان ساخت؟نقشی که پس پرده تقدیر نهان بود
۳
تنها نه من از واقعه عشق خرابممجنون هم ازین واقعه رسوای جهان بود
۴
امروز نشد نام و نشان دل من گمتا بود دل گم شده، بی نام و نشان بود
صفحهٔ ۱ از ۲