خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یقینم که ضایع نماند مرازلالی به لب برچکاند مرا
۲
اگر خواهد از تند بالای قهربه قعر جهنم دواند مرا
۳
و گر خواهد از پای گاه عدمبه فردوس اعلا رساند مرا
۴
به سلطانیّ‌ام ملک باقی دهداگر بندۀ خویش خواند مرا
صفحهٔ ۱ از ۲