خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمانه باز جوان کرد پیرزالِ جهان رابیار می که حیات از می است پیرو جوان را
۲
مگر تتبّعِ من می کند سحاب به نیسانکه وقفِ طرفِ چمن کرد چشم ژاله فشان را
۳
ببین بساطِ بساتین ز گونه گونه ریاحینبه چشم تجربه اعجوبهٔ زمین و زمان را
۴
سحاب بر سرِ گل می کند نثار لآلیصباح از آن صدفِ غنچه باز کرد دهان را
صفحهٔ ۱ از ۴