خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندانم غنچه را بلبل چه گفته‌ستکه بس خونین دل و چهره کشفته‌ست
۲
مگر رازی که او را با صبا بودیکایک فاش در رویش بگفته‌ست
۳
تو گویی آتش افتادست در خارز بس گلها که از گلبن شکفته‌ست
۴
بجز در حلقۀ لاله نیاییگهرهایی که چشم ابر سفته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲