خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باشد گر ز من یادت نیایدکه از دوری فراموشی فزاید
۲
ز چشمت چشم پرسش هم نداردکه از بیمار پرسش خود نیاید
۳
مکن، بر جان من بخشایشی کنبگو آخر که آن مسکین نشاید
۴
سلامی از تو مرسومست ما راپس از سالی مرا مرسوم باید
صفحهٔ ۱ از ۲